WersusNauka » Psychika

Lęk przed maturą

Ewa — Sun, 24 Feb 2019 10:47:01 +0000

Jak co roku na początku roku, w liceach w całej Polsce rozpoczął się sezon studniówkowy. Przyszli abiturienci szukają suknie i garnitury, trenują poloneza, rozchodzą buty i kupują czerwoną bieliznę. Lecz studniówka minie i trzeba będzie spojrzeć egzaminowi dojrzałości w twarz. Część przyszłych maturzystów zabierze się do nauki, będzie chodzić na dodatkowe lekcje, więcej czytać i uczyć się, a wszystko po to, by egzaminy poszły im jak najlepiej. Od tego w końcu zależy ich przyszłość – aby dostać się na wybrany przez siebie kierunek studiów, muszą wypaść jak najlepiej. Tymczasem im bliżej matury, u niektórych zaczyna pojawiać się coraz większy, wręcz paniczny lęk przed egzaminem.
I nie chodzi tu o strach czy lęk mobilizujący, który towarzyszy większości zdających egzaminy. Jest on potrzebny, by właśnie zmusić organizm do pracy, do zwiększenia wysiłku intelektualnego i fizycznego, potrzebnego przed tym sprawdzianem. Tymczasem u znacznie mniejszej części osób pojawia się coś zupełnie innego. Paraliżujący, ograniczający strach, lęk, który zamiast pomagać, odbiera chęć pracy nad materiałem, nie pozwala zapamiętywać, nie pozwala spać, normalnie funkcjonować.
Egzaminy maturalne to jedne z najważniejszych egzaminów w życiu każdego człowieka, który się na nie zdecydował. Nazywane egzaminem dojrzałości, otwierają zupełnie nowy etap w życiu człowieka. Młody człowiek wkracza w dorosłe życie. Zaczyna kształtować swoją przyszłość, podejmować decyzje, które będą miały niemały wpływ na przyszłość, w tym tą zawodową. Więc stres nie jest tutaj niczym nowym i dziwnym. Jednak jego natężenie musi być obserwowane, bowiem może mieć ogromny wpływ na zdrowie i życie młodego człowieka.
Jeśli perspektywa matury jest tak paraliżująca, że nie daje się skupić, uczyć, normalnie funkcjonować, to sygnał, że stres wymknął się spod kontroli i należy zacząć mu przeciwdziałać. Co można w takiej sytuacji zrobić? Przede wszystkim trzeba trzeźwo i w miarę obiektywnie spojrzeć na wybór przedmiotów, które będzie się zdawało. Warto przyjrzeć się swoim zdolnościom i możliwościom. Tylko ważna jest tu uczciwość. Przecież robione to będzie dla siebie. Warto wybrać te przedmioty, które są wymagane przez uczelnie na wybranym kierunku. Nie warto brać na siebie dodatkowych przedmiotów, bo będzie to dodatkowy stres. Tu trzeba myśleć realnie.
Jeśli potrzebna jest pomoc i wsparcie, przede wszystkim trzeba się rozejrzeć wokół siebie. NA pierwszym planie są rodzice i rodzina. Warto jasno powiedzieć, co się dzieje i czego się oczekuje od nich. To ułatwi sprawę. Dodatkowym wsparciem jest szkoła. Warto rozmawiać z nauczycielami, pedagogami szkolnymi. Nie trzeba się wstydzić prosić o pomoc w zrozumieniu jakiegoś materiału. Rówieśnicy także mogą być silnym źródeł wsparcia, o ile okażą się dość rozsądni. Do specjalisty lekarza trzeba się zgłosić, gdy nachodzą czarne myśli, którym towarzyszy poczucie braku własnej wartości, myśli samobójcze. Odczuwa się silną apatię, smutek, brak energii, zaburzenia odżywiania, snu, a także bóle fizyczne, kołatanie serca, nudności czy biegunki.

Stan ducha na studiach

Ewa — Wed, 03 Jan 2018 21:39:24 +0000

W 2016 roku przeprowadzono na kilku uczelniach wyższych badania stanu psychicznego studentów. Wyniki dają wiele do myślenia i wcale nie są optymistyczne. Na przykład we Wrocławiu okazało się, że czterech na dziesięciu studentów cierpi na depresję. Najczęściej chorują studenci w połowie studiów, choć zalęknienia i obawy pojawiają się u pierwszoroczniaków oraz u studentów już kończących naukę.
Jak podkreślają psychologowie, okres studiów jest dla młodego człowieka dość trudnym czasem. To właśnie najczęściej wtedy na jaw wychodzą choroby psychiczne takie jak choćby schizofrenia czy choroba dwubiegunowa. Sprzyjają temu zupełnie nowe warunki życiowe, w jakich znalazł się młody człowiek. Studia to często wyprowadzka z domu i zmiana dotychczasowego, dobrze znanego otoczenia. To nowi znajomi, nowi nauczyciele, nowe doświadczenia. Inny system nauki oraz stres z nim związane także nie sprzyjają zachowaniu zdrowia psychicznego. Jeszcze jeden czynnik jest niezwykle istotny, a o którym się nie mówi. Pęd ku temu, żeby mieć skończone studia. Po co? Bo dziś wszyscy je kończą. Wszyscy są po licencjacie lub mają tytuł magistra. W 2016 roku w Polsce studiowało ponad 1,6 mln osób, a w 1991 roku zaledwie ok. 400 tysięcy. Wydaje się więc, że społeczeństwo uważa, że każdy musi mieć skończone studia. Uczelnie zaczynają przypominać supermarket edukacyjny. W wielu przypadkach, na słabszych uczelniach w małych miejscowościach może się zdarzyć, że student nijako kupuje sobie tytuł naukowy. Są to na pewno wyjątki, ale niestety się takowe zdarzają. Szkolnictwo zawodowe przeżywa zapaść, natomiast na rynku pojawia się liczna grupa pedagogów, socjologów, absolwentów różnych kierunków humanistycznych, którzy podświadomie czują, że po zakończeniu studiów nie będzie dla nich pracy w zawodzie. To także przyczynia się do pogorszenia się zdrowia psychicznego studenta.
Depresja w Polsce wciąż jest tematem tabu. Nie mówi się o niej, choć w ostatnich dwóch, trzech latach coś drgnęło. Mimo to cierpiący na depresję studenci wciąż nie mają, prócz prywatnych gabinetów, do kogo zwrócić się o pomoc. W Zachodniej Europie normą stają się programy pomocy takim osobom. Dzięki nim wiele osób z sukcesem kończy studia, a nawet pokonuje chorobę. W Polsce jak dotąd na takie rozwiązanie wpadł jedynie Uniwersytet Jagielloński, który realizuje program Leo, zwany dawniej Konstelacją Lwa. To dzięki niemu studenci z depresją lub innymi deficytami w sferze psychicznej, mogą udać się po pomoc. To bardzo ważne nie tylko dla nich, ale i dla całego środowiska.
Depresja jest bowiem coraz częściej określana mianem choroby cywilizacyjnej, której powodem jest natłok obowiązków, wyśrubowane normy społeczne, brak akceptacji dla odmienności czy wyścig szczurów.

Obcokrajowcy boją się studiować w Polsce?

Ewa — Mon, 31 Jul 2017 21:15:04 +0000

Od kilku miesięcy głośno się zrobiło o pobiciach obcokrajowców – najczęściej studentów lub wykładowców, którzy mówili w innym niż polski języku lub ich wygląd odbiegał od typowego studenta Polaka. Jak się okazuje, sprawa odbiła się szerokim echem w świecie studenckim na niwie międzynarodowej. Z całego świata spływają nieoficjalne zapytania czy w wybranych miastach Polski biją?
Najjaskrawszym przykładem takiego zachowania oraz obaw obcokrajowców, którzy chcą studiować w tym mieście, jest Lublin. To tutaj w ostatnim czasie doszło do pobicia tureckiego studenta, kobiety, którą wzięto za Ukrainkę oraz oplucia młodej muzułmanki. Doszło już do tego, że młodzi obcokrajowcy czytają komentarze lub posty na temat przemocy w Lublinie. Jak się okazuje wystarczy przeczytać wyłącznie komentarze pod artykułem poświęconym obcokrajowcom w Polsce. Wylewa się z nich morze nienawiści i przemocy słownej, która kierowana jest przeciw właśnie obcokrajowcom.
Zaczynkiem do dyskusji na temat bezpieczeństwa obcokrajowców studiujących w Lublinie miał być fakt napaści na młodego, 25-letniego Turka, Deniza, który został pobity kiedy wracał z kolegami z klubowej imprezy. Chłopak trafił do szpitala, gdzie przeszedł operację. Po rekonwalescencji wrócił do Turcji.
Jak nie trudno się domyślić, do dyskusji włączyli się politycy. Radni z Platformy Obywatelskiej zażądali informacji od służb porządkowych jak wygląda sytuacja bezpieczeństwa w mieście. Do tego zarządzono obowiązkowe lekcje tolerancji w szkołach.
I kiedy już sądzono, że był to jednorazowy wybryk miejscowych chuliganów, do mediów trafiła kolejna sprawa związana z zachowaniem nietolerancyjnym. Oto grupka młodych niemieckich muzułmanów zwiedzała kraj, odwiedzając przy tym Lublin. Tutaj spotkali się z nieprzyjemnymi sytuacjami. Grupa poprosiła o interwencję patrolujących policjantów, ci jednak nie podjęli działań. Jak się później okazało, policjanci nie mówili po angielsku, a szyderczy śmiech Polaków względem Niemców określono jako „serdeczna wymiana uśmiechów”.
Sytuacje napaści na obcokrajowców studiujących w Polsce zdarzały się i pewnie będą się nadal zdarzać, tak jak napaści na Polaków za granicą. Martwi jednak fakt, iż politycy zamiast podejmować wszelkie możliwe kroki zaradcze, głośno dyskutują i przekrzykują się nie chcą słuchać argumentów lub w ogóle ich nie mając. Warto zauważyć, iż do tej pory wielokulturowość była w Lublinie jego atutem, czymś normalnym, z czym żyli ludzie od stuleci. Smutną wiadomością jest jednak to, że młodzi studenci z zagranicy zaczynają omijać Lublin i wybierają droższe miasta takie jak Kraków czy Warszawa. Cierpi na tym nie tylko prestiż uczelni lubelskich, ale i gospodarka lokalna.

Depresja

kamil — Tue, 16 Sep 2014 10:39:14 +0000

Choroba cywilizacyjna XXI wieku! Prawdziwy problem, czy diagnoza na wszystkie niepowodzenia? Na pewno słychać o niej zdecydowanie więcej niż kiedyś. Powodem może być goniący za karierą tryb życia, ciągłe stresy i brak czasu na wszystko. Presja otoczenia na bycia perfekcyjnym, a jeśli takim się nie jest?
Z powodu bycia „niewystarczającym” pojawia się coraz częściej poczucie niskiego samopoczucia, brak wiary w siebie, obniża się poczucie własnej wartości, a przede wszystkim pesymistyczne postrzeganie siebie, swojego życia i wszystkiego dookoła. Objawami towarzyszącymi mogą być także problemy ze snem (bezsenność, bądź ciągłe zmęczenie), brak koncentracji i najgorsze z objawów czyny i myśli samobójcze.

Pesymistyczne postrzeganie siebie

W diagnozowaniu choroby specjaliści korzystają z przeróżnych kwestionariuszy, by określić, jakiego typu jest choroba i w jakim stadium. Ponieważ, mimo iż może się wydawać nic groźnego, choroba jest już w zaawansowanym stadium, natomiast u osób, które uważają, że mają tak głęboką depresję, rozwiązanie „kluczowego” problemu okaże się antidotum na niepowodzenia. Bywa jednak tak, że choroba jest stwierdzona bez dwóch zdań jednak psychiatra nie może znaleźć czynnika negatywnego, tego kluczowego. Dlatego do pacjenta trzeba podchodzić bardzo indywidualnie, poznać go szczegółowo, gdyż każda osoba reaguje inaczej w danej sytuacji. Dlatego tak ważny jest wspomniany wyżej kwestionariusz osobowy.

Do kazdego pacjenta nalezy podejsc indywidualnie

Depresja jest chorobą, która może być objawem towarzyszącym podczas innej choroby. Przykładem mogą być osoby nieuleczalnie, bądź te, które ze swoim schorzeniem zmagają się latami i nie wiedzą, jakich efektów mogą się spodziewać. Innym znów razem depresja jest problemem odrębnym, pojawiającym się w danym momencie i tak na prawdę nie wiadomo, z jakiego powodu – po prostu u tej osoby jest to jej choroba przewlekła.